[Pacific Rim fic] Drifted

posted on 01 Aug 2013 00:00 by thenumbereleven in fanfiction directory Fiction, Entertainment

 

*disclaimer: ลิขสิทธิ์ของ Pacific Rim เป็นของท่านผู้กำกับเดลโทโร่ทั้งหมดทั้งสิ้นค่ะ นี่เป็นฟิคที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น* 

 

 
Drifted
eleventh (seventeensteps)

 

 

--------------------------------------------------

 

 

“ผมขอประจำฝั่งนี้นะถ้าคุณไม่ว่าอะไร ...แขนซ้ายผมมันไม่ค่อยดี”

 


ราลีห์เอ่ยปากเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาตรงพื้นที่ของผู้บังคับหุ่น ชายหนุ่มกำลังยืนรอคนที่จะมาเป็นคู่หูของตัวเองอยู่ แค่ที่จอมพลไม่ยอมอนุญาตให้มาโกะมาล่องคู่กับเขาก็แย่พออยู่แล้ว ...จากผู้เข้ารับการคัดเลือกทั้งหมด ชายหนุ่มนับถือเธอมากที่สุด แต่ที่แย่กว่านั้นคือราลีห์จะต้องเริ่มต้นเชื่อมต่อระบบประสาทกับคนอื่นอีกเป็นครั้งที่สอง...ต้องปล่อยให้อีกฝ่ายก้าวเข้ามาอยู่ในพื้นที่ที่ถูกทิ้งร้างเอาไว้ภายในสมองของเขา

 

 

ที่ที่แยนซีเคยอยู่ 

 

 

แต่รอยยิ้มน้อยๆ ก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าชายหนุ่มชาวอเมริกันตอนที่มีเสียงใสๆ ของหญิงสาวดังขึ้น

 

 

“เอาเลย”

 

 

เมื่อราลีห์เงยหน้าขึ้นมาก็เจอะเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลน่ารักของมาโกะ

 

 

“ไม่พูดอะไรหน่อยหรอ?” หญิงสาวเอียงคอถาม เธอช้อนตาขึ้นมองผ่านแพขนตาหนาแล้วยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก

 

 

“จะพูดไปทำไมในเมื่ออีกไม่ถึงห้านาทีคุณก็จะเข้ามาอยู่ในหัวผมแล้ว” ชายหนุ่มยิ้มให้มาโกะ มีคนคนหนึ่งที่บอกราลีห์เสมอว่าเวลาเขายิ้มจริงๆ ดวงตาเขาจะยิ้มตามไปด้วย ดูๆ ไปแล้วเหมือนหมาโกลเด้นยังไงยังงั้น

 

 

 

 

ราลีห์เสริมขึ้นว่า “คุณดูดีนะ”

 

 

หญิงสาวหลบตาเขา ตอนนี้พวงแก้มของมาโกะดูราวกับเป็นลูกท้อสีจาง มีจังหวะหนึ่งที่เธอก้มหน้างุดเหมือนทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกเขาชม

 

 

น่ารักจัง 

 

 

ทั้งสองคนขยับเข้าประจำตำแหน่ง ปลายนิ้วเรียวไล่ไปตามแผงคำสั่งมากมาย ราลีห์หันไปแนะนำมาโกะเกี่ยวกับการล่อง เขาบอกเธอให้อย่ายึดติดกับความทรงจำ เธอต้องปล่อยให้มันไหลผ่านไป

 

 

ราลีห์นับถอยหลังในใจก่อนความรู้สึกวูบเหมือนโดนดูดที่แสนคุ้นเคยจะเริ่มต้นขึ้น ความทรงจำทั้งของตนและมาโกะไหลผ่านสมองเขาเร็วปรื๋อเหมือนภาพยนตร์ที่โดน เร่ง ราลีห์ได้แต่บอกตัวเองว่าเขาต้องไม่ยึดติด ไม่ยื้อ ไม่ดึงความทรงจำในอดีตเอาไว้ถึงแม้จะต้องการมากเพียงใด เขาทวนคำที่ตนเองบอกกับมาโกะในใจ ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจเข้าออกแล้วปล่อยใจให้สงบ ปล่อยให้ภาพความทรงจำต่างๆ เล่นต่อไปเรื่อยๆ

 

 

ราลีห์รู้สึกถึงพื้นที่เหยียบภายในห้องคนขับของยิปซีเดงเจอร์อีกครั้งเมื่อการ เชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์ชายหนุ่มหันไปมองหน้ามาโกะ รับรู้ถึงตัวตนของเธอภายในหัวของเขาเอง

 

 

ราลีห์พยายามบังคับตัวเองไม่ให้รู้สึกความถึงว่างเปล่าและผิดหวังเมื่อคนที่ก้าวเข้ามาในหัวไม่ใช่ความรู้สึกที่คุ้นเคย เขาไม่อยากให้อารมณ์พวกนี้ไปกระทบกับมาโกะ...แม้ราลีห์จะรู้สึกถึงตัวตนของเธอที่ตรงนั้น และมันทำให้เขารู้สึกว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว แต่ช่องว่างของสิ่งที่ถูกกระชากออกก็ยังคงกรีดร้องเรียกหาให้คนคนนั้นกลับมา

 

 

“พร้อมที่จะเดินเข้ามาในหัวฉันรึยัง น้องชาย”

 

 

หญิงสาวมองมาที่เขา เธอเม้มปากแน่น ดวงตาสีน้ำตาลหม่นที่จ้องมามีความเศร้าฉายอยู่

 

 

ฉันเสียใจด้วย 

 

 

ผมขอโทษ และเสียใจเช่นกัน... 

 

 

ราลีห์และมาโกะตั้งสมาธิใหม่แล้วเริ่มต้นขยับแขนเพื่อเช็คการเคลื่อนไหว ผลปรากฎว่าเขาสองคนเข้าขากันได้ดีมากจนผู้คนภายนอกที่ยืนดูอยู่ต่างพากันปรบมือให้ด้วยความชื่นชม

 

 

ชายหนุ่มหันไปหาสาวผมสั้นข้างๆ ฉีกยิ้มใส่อีกคนจนแก้มปริ

 

 

“ราลีห์ฟังฉันนะ นายต้อง-”

 

 

ตอนนั้นเองที่ภาพแยนซีถูกไคจูกระชากตัวออกไปซ้อนทับขึ้นมาในหัว นั่นทำให้เขาเกือบหลุดไปถ้าไม่รู้สึกตัวขึ้นมาซะก่อนและแทบจะทันทีหลังจากที่ราลีห์รู้สึกตัวเสียงตะโกนถามว่า "เป็นอะไรมั๊ย?!" ของเทนโดก็ดังขึ้น

 

 

"ผมโอเค...ผมยังมีสติอยู่"

 

 

แต่แล้วสิ่งที่จอมพลเพนเทคอสต์กลัวก็เกิดขึ้น แน่นอนว่าราลีห์เป็นคนแรกที่รู้สึกถึงความผิดปกติของสัญญาณจากฝั่งซ้ายและเมื่อเขาหันไปหาอีกฝ่าย สิ่งที่ไม่อยากให้เกิดก็เกิดขึ้น

 

 

มาโกะหลุดไปแล้ว

 

 

"มาโกะ! มาโกะ อย่าติดอยู่ในนั้น! อยู่กับผมสิมาโกะ!! ฟังผม!! มาโกะ! มาโกะ!!" ราลีห์พยายามเรียกเธอให้รู้สึกตัว แต่ก็ไม่ได้ผลในเมื่อในเมื่อแววตาของมาโกะยังหลงอยู่ในความเวิ้งว้างไร้จุดหมายตรงหน้าเหมือนเดิม

 

 

ราลีห์เห็นความทรงจำของมาโกะ เห็นเด็กผู้หญิง และได้ยินเสียงกรีดร้องที่เศร้าเสียจนไม่สมควรจะดังมาจากร่างเล็กๆ ตรงหน้า ราลีห์เห็นเด็กสาวยกมือขึ้น แล้วทุกสิ่งทุกอย่างหลังจากนั้นก็เกิดขึ้นไวมาก มาโกะที่ไม่รู้ตัวสั่งบรรจุกระสุนแล้วเตรียมพร้อมยิง ราลีห์เริ่มตระหนกมากยิ่งขึ้นเมื่อมันใกล้จะถูกยิงออกไปทุกขณะ

 

 

"มาโกะ ฟังผมนะ...นี่เป็นแค่ความทรงจำ ทุกอย่างจบลงแล้ว..." ความกลัวเย็นเฉียบเข้าเกาะกุมจิตใจ ราลีห์นึกถึงชีวิตนับร้อยชีวิตข้างนอกนั่น พวกนั้นพากันวิ่งหนีแต่ราลีห์รู้ดีว่ายังไงก็ไม่มีทางที่ทุกคนจะหลบพ้นถ้า กระสุนพลาสม่าถูกยิงออกไปจากระยะประชิดเพียงแค่นี้ แต่ไม่ว่าเขาตะโกนเรียกชื่อเธอมากแค่ไหน เสียงของตนก็ไม่สามารถเดินทางไปถึงอีกฝ่ายได้เลย

 

 

และถ้ามันจะพังทลายลงทั้งหมด...ต้นเหตุก็คือตัวเขาเอง

 

 

แต่ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะพินาศไปนั้น เทนโดก็กระชากปลั๊กส่งไฟตัวหลักออกมาได้สำเร็จ ราลีห์รีบถอดชุดเกราะ เขาวิ่งไปประคองร่างไร้กำลังของมาโกะเอาไว้ทันก่อนที่เธอจะร่วงลงไปกับพื้น

 

 

ราลีห์ถูกลากและมาโกะถูกแบกออกมาจากยิปซี สามนาทีกับอีกสิบแปดวินาทีหลังจากที่มาโกะเริ่มกลับมาเป็นปกติ ทั้งสองคนก็ถูกเรียกให้ไปพบจอมพลเพนเทคอสต์ที่ห้องทำงาน

 

 

“ผมหลุดไปก่อน มันเป็นความผิดของผมเอง”

 

 

"ไม่" เสียงหนักแน่นของจอมพลดังขึ้น "มันเป็นความผิดของฉัน...ฉันไม่ควรปล่อยให้เธอไปตั้งแต่แรก"

 

 

ราลีห์หน้าตึุง เขาหงุดหงิด ทั้งความรู้สึกผิด ความรู้สึกของการโดนกดดัน ความสงสารสาวญี่ปุ่นตัวเล็กประดังประเดเข้ามาพร้อมกัน “แล้วไง? ท่านจะสั่งกักบริเวณพวกเรารึไง?"

 

 

"ไม่ใช่นาย" สิ่งที่ไม่ได้เอ่ยชัดเจนอยู่ในดวงตาที่มองมา

 

 

“ขออนุญาตออกจากห้องค่ะ” เสียงสั่นเครือของมาโกะดังขึ้นข้างๆ เขา

 

 

“อนุญาต” น้ำเสียงเรียบนิ่งและสายตาผิดหวังทำหน้าที่ได้ดีซะยิ่งกว่าการลงโทษรุนแรงชนิดไหนๆ มันเป็นเหมือนการตอกย้ำให้มาโกะยิ่งรู้สึกถึงความผิดพลาดของตัวเองมากกว่าเดิม  เธอรีบหันหลังแล้วเดินออกจากห้องไปก่อนที่หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้จะร่วงลงมา

 

 

ราลีห์ไม่เข้าใจ เขาขึ้นเสียงใส่สแต็กเกอร์ ชายหนุ่มเผลอยึดแขนอีกฝ่ายไว้และเกือบจะลืมตัวมากกว่าเดิมถ้าไม่ได้ยินคำเตือนในน้ำเสียงที่เข้มขึ้นของจอมพลเสียก่อน

 

 

ชายหนุ่มผมบลอนด์เดินกลับมาที่ห้องของตัวเอง แต่ก่อนจะปิดประตูนั้น สายตาก็เลื่อนไปหยุดอยู่ตรงบานประตูอีกฝั่ง...

 

 

ผมขอโทษ...

 

 

 

 

ราลีห์ดันประตูปิดแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง มือกร้านถูกยกขึ้นลูบหน้าของตนแรงๆ

 

 

แยนซีจากไปห้าปีแล้ว แต่ราลีห์ยังรู้สึกถึงพี่อยู่เสมอ เสียงของพี่ยังคงดังชัดเจนอยู่ในหัวเขามาตลอด

 

 

"ราลีห์ฟังฉันนะ” 

 

 

...และการเชื่อมต่อเมื่อกี้ก็เหมือนเป็นการต้องกลับไปเจอภาพเหตุการณ์เมื่อตอนนั้นอีกครั้ง

 

 

“...นายต้อง-"

 

 

คำสุดท้ายที่เขาไม่มีโอกาสได้ฟัง

 

 

ช่วงแรกๆ เขาแทบคลั่ง ได้แต่ฝันถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันกับประโยคสุดท้ายซ้ำไปซ้ำมา ...เพ้อคลั่งถึงคำพูดสุดท้ายที่ไม่มีทางได้ยิน

 

 

บางทีแค่ราลีห์หลับตาแล้วไม่คิดอะไรมันแทบจะเหมือนกับว่าแยนซีอยู่ตรงนั้นกับเขาเหมือนเมื่อก่อน  สิ่งเดียวที่ทำให้ราลีห์รู้สึกตัวอยู่เสมอว่านี่ไม่ใช่ความจริง แต่เป็นเพียงแค่สิ่งที่เขาสร้างขึ้น ...ก็คือความรู้สึกว่างเปล่าตรงมุมเล็กๆ ในหัวที่เคยมีแยนซีอยู่ ความอ้างว้างที่เกิดขึ้นจากการถูกกระชากเอาคนที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเขาไปมันเจ็บปวดยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

 

 

ตอนที่เดินเข้ามาในห้องคนบังคับของยิปซีอีกครั้งนั้น ราลีห์เดินตรงไปยังฝั่งผู้บังคับคนที่ 2 ด้วยความเคยชิน แต่ก็ชะงักเมื่อความจริงที่เขารู้อยู่แก่ใจดีกลับมาทิ่มแทงเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก ...และราลีห์ทนไม่ได้...เขารับไม่ไหวจริงๆ ถ้าจะต้องหันหน้าไปทางขวาแล้วพบกับคนอื่น

 

 

ถึงแม้แขนซ้ายของเขาจะสภาพไม่สมบูรณ์เต็มร้อยเปอร์เซ็นจริงๆ แต่ราลีห์รู้ตัวดีว่าสิ่งที่ตนบอกมาโกะไปก็เป็นเพียงแค่ข้ออ้าง

 

 

เขาแค่ทนไม่ได้ถ้าจะมีใครมาแทนที่ของแยนซี

 

 

นั่นคือเหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้ราลีห์เลือกประจำการฝั่งผู้บังคับหุ่นคนที่ 1 เอง

 

 

แต่ถึงอย่างนั้น วันนี้ความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนก็ยังคงฝังแน่นอยู่ในสมอง มันถึงกับทำให้คนอื่นต้องเสียน้ำตา และเกือบจะทำให้ต้องสูญเสียพวกพ้องไปอีกหลายชีวิต

 

 

มาถึงตอนนี้...ราลีห์เริ่มสงสัยแล้วว่าการมาของเขามันเป็นประโยชน์...หรือโทษต่อคนอื่นกันแน่-

 

 

โอ๊ย

 

 

จู่ๆ ราลีห์ก็ปวดหัว ก่อนที่ภาพความทรงจำเมื่อห้าปีที่แล้วจะย้อนกลับมาอีกครั้ง

 

 

อาการแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับชายหนุ่มมาก่อน ปกติเขาจะเห็นภาพเฉพาะตอนหลับเท่านั้น ไม่เคย-

 

 

ประกายไฟ และเสียงของโลหะที่กระทบกันรอบกาย

 

 

เขาของไคจูที่แทงทะลุเกราะเข้ามา

 

 

ไม่ไม่ไม่ไม่!! ถ้าผมจะต้องได้ยินประโยคที่ขาดหายแบบนั้นอีก-

 

 

"ราลีห์ฟังฉันนะ นายต้อง..."

 

 

ผมร้องไห้ออกมา 

 

 

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมพยายามกลั้นไว้มาตลอดไหลรินออกมาในตอนนี้

 

 

“......” 

 

 

เพราะครั้งนี้

 

 

ผมได้ยินเสียงพี่แล้ว

 

 

the end.

 
 
 
--------------------------------------------------
 
 
 
talk:

สวัสดีค่ะ TvT เราเพิ่งได้มีโอกาสไปดู Pacific Rim มา
ดูจบแล้วมันทนไม่ได้จริงๆ อยากกินราลีห์เขียนฟิคมากๆ
(และป๋าสไตรเกอร์โคตรฟหกด่กสวฟหกด่าสว///-///)
 
ตอนสุดท้ายนั่นเรามโนเอาว่า การเชื่อมต่อครั้งนี้จะเป็นเหมือนการไปสะกิดในราลีห์นึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้นแบบชัดๆฟูลเอชดี (//ตบหน้าตัวเอง) และทำให้ราลีห์สัมผัสได้ถึงสิ่งที่แยนซีจะบอกผ่านลิ้งค์น่ะค่ะ
 
แล้วเจอกันเอนทรี่หน้านะคะ
 
ปล. โอ๊ย แดนน่ารักฟหกด่าสว แฮ่กๆๆ
 

Comment

Comment:

Tweet

อรั๊ยย่ะะะะะะ ราลีจ๋า มาซบเรามามะ;w;

#1 By ซีริน on 2013-08-07 17:12

seventeensteps View my profile

Flag Counter